Pałac Mały Wersal został zbudowany w latach 70. XIX wieku z inicjatywy Guida Henckel von Donnersmarcka – późniejszego księcia, przedstawiciela rodu związanego ze Świerklańcem i okolicą od XVII stulecia. Imponująca budowla była świadectwem miłości Guida do markizy Blanki de Paivy, która wiodła salonowe życie w Paryżu. Pałac miał nawiązywać charakterem do Wersalu, stąd jego potoczna nazwa. Projekt wykonał czynny we francuskiej stolicy Hektor Lafuel, zaangażowany w przebudowę Luwru. Prace zlecono także kilku innym wybitnym artystom, by wymienić tylko Emmanuela Frémieta, twórcę zachowanych rzeźb na pałacowym tarasie. Mały Wersal splądrowała Armia Czerwona w 1945 r. a jego resztki wysadzono w powietrze na polecenie władz powojennych. Podobny los spotkał tzw. stary zamek, którego historia sięgała czasów piastowskich. Jedyną wyróżniającą się pozostałością w parku jest Pałac Kawalera, zbudowany na początku XX w. jako rezydencja dla gości księcia Guido.

Wędrówkę starymi korytarzami zaczęliśmy właśnie od Pałacu Kawalera. Jak dotąd jedynie część z nich jest udrożniona – reszta czeka na odgruzowanie i być może w przyszłości udostępnienie szerszemu gronu poszukiwaczy wrażeń. Korytarze świadczą o zastosowanych w majątku Donnersmarcków niebanalnych technikach. Znajdują się tam rury stanowiące część instalacji kanalizacyjnej i grzewczej. Rurami odprowadzano też dym z kominów. Inne zaś, z biogazem, zasilały w przeszłości parkowe latarnie. Labirynt ciągnie się pod cały parkiem, według lokalnych podań podobne korytarze prowadzą do sztucznych ruin w Orzechu, zaś najbardziej fantazyjna legenda głosi, że podziemne połączenie Świerklaniec posiada także z tzw. zamkiem (siedzibą panów miasta) w Tarnowskich Górach.

Podziemne korytarze w Świerklańcu; fot. AKL

Niektórzy powiadają o ukrytych tam skarbach. Dziś nie znaleźliśmy niczego zaskakującego, prócz dwóch skaczących żab. W podziemnych zakamarkach odnaleziono jednak wcześniej części z wyposażenia Małego Wersalu. Co kryją prowadzące dalej zagruzowane chodniki? Co przykrywa parkowa ziemia? Park świerklaniecki długo jeszcze będzie pełen tajemnic.

Autor: Marek Panuś

Obecna była większość autorów lub ich reprezentantów. Są nimi w kolejności nieprzypadkowej (alfabetycznej) panie i panowie: Marian Broniec, Ryszard Bednarczyk, Arkadiusz Czech, Mieczysław Filak, Krzysztof Gwóźdź, Jan Hahn, Marek Kandzia, Alicja Kosiba – Lesiak, Zofia Krzykowska, Dominik Ochman, Marek Panuś, Przemysław Rubacha, Anna Sopuch, Gabriela Szubińska, Marek Wojcik i Roman Wolniszewski.
Z powodów niezależnych od organizatorów, nie mógł być na spotkaniu artysta plastyk, twórca m.in. plakatu okazjonalnego – Mirosław Ogiński. Pan Mirosław wraz z akwarelami tarnogórskimi swego autorstwa obiecał stawić się na podobne spotkanie we wrześniu.

Była za to pani Beata Hetmańczyk z prezentacją swojej twórczości, w której korzysta z techniki decaupage.

Panowie Andrzej i Błażej Kanclerz z Tarnogórskiego Kabaretu Literackiego „Tarnina” zaprezentowali obecnym kilka piosenek a wśród nich tę najbardziej tarnogórską pod tytułem „Tarnina”

Prowadzący zaprezentował autorów tekstów, zdjęć, projektów plastycznych. Krótkie noty o nich można przeczytać  na stronie książki. Jeden z autorów, pan Marek Wojcik, w krótkim wystąpieniu wprowadził obecnych w historię Tarnowskich Gór a pani Gabriela Szubińska wygłosiła w imieniu autorów podziękowania tym, którzy pomagali w tworzeniu książki oraz przedstawiła własne refleksje o Tarnowskich Górach.

Następnie obecni byli świadkami przekazania bezpłatnego egzemplarza Przewodnika przedstawicielowi Miejskiej Biblioteki im. Bolesława Lubosza – Pani Dyrektor Komenderskiej, co uczynił w imieniu wydawnictwa Drukpol – pan Jan Renka. Uczestniczył on w pracach nad ksiażką jako konsultant, bo sam jest fotografem, autorem i współautorem prac o Tarnowskich Górach np. albumu  „Architektura Tarnowskie Góry”.

Pomocą swą w zorganizowaniu udanego ponad miarę oczekiwań spotkania promocyjnego posłużyli tarnogórscy przedsiębiorcy, bowiem „tuste do chlyba” (jako produkt bezalkoholowy) dostarczyła Winiarnia Sedlaczek i Pani Leokadia Wójcik, chleb codzienny i cebulowy (certyfikowany znakiem proguktu regionalnego) – Pan Jan Hanke ze swej piekarni, zaś „kołocze” – Pan Józef Zdebik, który dodatkowo ze własnej cukierni przysłał „pora boncloczków ze tustym” . Prześliczną dekoracją kwietną ozdobiła prezenowany czytelnikom Przewodnik Kwiaciarnia Tropicana i Państwo Klatte.

Informacje o książce znajduję się między innymi na stronie głównej www.malewielkiemiasto.pl  oraz Portalu Powiatu Tarnogórskiego www.tg.net.pl Zakupić ją będzie można w tarnogórskich księgarniach.
Autorzy wraz z zespołem redakcyjnym dziękują wszystkim sojusznikom i sympatykom miasta, którzy udzielili im pomocy, a wyrazili życzenie, by ich nie wymieniać z nazwiska i imienia.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]